او نه قرار بود فرمانروایی کند، نه تاجی بر سر بگذارد، نه بارگاهی بسازد و نه لشگری فراهم آورد، بلکه قرار بود چیزی را ویران کند که هزاران سال پابرجا مانده بود. چیزی که نه با شمشیر و خون، بلکه با هنجار و عادت و با ترس و تقدس، خود را در ذهن و جان موجودات سرای فرازین حک کرده بود.

او قرار بود دیوانور باشد؛ همان موجودی که نه از دروازه‌ی نور آمده بود و نه از تاریکی، بلکه از شکافی در میانه‌ی این دو، جایی که دروغ و حقیقت به هم می‌رسند!

قدم بعدی‌اش را نمی‌دانست. تنها می‌دانست که آن قدم دیگر فقط انتخابی شخصی نیست، بلکه گام اول تغییری است که سرای فرازین را برای همیشه دگرگون می‌کند.

همان لحظه صدایی دور در ذهنش زمزمه کرد: «تو نمی‌تونی چیزی رو که با اون زاده شدی کنار بذاری.»

دیوانور لبخند زد.

نه از سر تسلیم، که از سر درک! نه برای قبول تقدیر، که برای آغاز دگرگونی‌اش! آن‌گاه با صدایی آرام، در سکوت صبحگاه، بی‌آنکه کسی بشنود، زمزمه کرد:

• شاید از اول هم قرار نبود چیزی را کنار بگذارم، بلکه قرار بود چیز تازه‌ای بسازم.

آن‌گاه دیگر تقلایی برای فهمیدن نکرد. قدم بعدی آغاز افسانه‌ای تازه بود! افسانه‌ای که از میل آغاز می‌شد، و به عصیان می‌رسید...! و درنهایت، شاید به آزادی از چارچوب‌ها ختم می‌شد!